ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ...

Πού πήγαν τα παιδιά;

2006-05-20T21:54:00.000+03:00

Ίσως να ήταν η ώρα ακατάλληλη...
Ίσως να έφταιγε ο καιρός...
Όπως και νά'χει όμως, μια "παιδική χαρά" χωρίς παιδιά δεν είναι καθόλου χαρούμενο θέαμα. Άδειες οι κούνιες, έρημες οι τραμπάλες, παραπονεμένη η τσουλήθρα.
Ακόμα και τα παγκάκια φαντάζουν μελαγχολικά, στην έρημη παιδική χαρά της Ν. Ιωνίας.
Μα πού πήγαν τα παιδιά;

Στο ΚΑΠΗ

2006-05-19T10:33:00.000+03:00

Το πέρασμα στην τρίτη ηλικία είναι για τους περισσότερους ανθρώπους και ένα πέρασμα στο περιθώριο της ζωής. Η αίσθηση ότι παύεις να είσαι ενεργός, χρήσιμος και απαραίτητος για τους άλλους είναι ένα ισχυρό σοκ για αυτούς που περνάνε στις τάξεις των συνταξιούχων.Ο μεγαλύτερος εχθρός για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας είναι η μοναξιά. Τα ΚΑΠΗ (κέντρα ανοιχτής προστασίας ηλικιωμένων),όταν λειτουργούν ικανοποιητικά,προσφέρουν σε ηλικιωμένους δημότες αρκετές ευκαιρίες για διασκέδαση, παρέα και κοινωνικές εκδηλώσεις.
Οι σημερινές φωτογραφίες, έξω από το Α' ΚΑΠΗ Ν. Ιωνίας, είναι αρκετά μελαγχολικές. Ιδίως η 2η με τον μοναχικό γέροντα και το θλιβερό αγγελτήριο στην είσοδο του κέντρου.

Οδός Ανεργίας ...

2006-05-17T18:41:00.000+03:00

Στη Ν. Ιωνία συναντήσαμε την οδό Εργασίας.
Μάλιστα... Εμπνευσμένο όνομα για οδό!
Με δεδομένο όμως ότι το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα ξεπερνάει το 10%, θα ήταν πιο έντιμο να υπάρχει και οδός ανεργίας...
Κανένας πεζόδρομος καλύτερα.
Γεμάτος με παγκάκια.
Τη μόνη φθηνή "διασκέδαση" που απέμεινε για τους ανέργους.

Λόγος προφανής...

2006-05-16T08:18:00.000+03:00

Σοκολατάκι μου...
υπάρχει λόγος...
και λέγεται Έρωτας

Δεν είναι μόνο η Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν

2006-05-15T08:19:00.000+03:00

Από το σεργιάνι μας στη Νέα Ιωνία, κι αυτό το στιγμιότυπο.
Κάθεται στο παγκάκι φορώντας την μουσουλμανική μαντήλα και το ριχτό μονόχρωμο σα ράσο πανωφόρι της. Σκεφτική,με το βλέμμα χαμηλωμένο, σαν σε στάση προσευχής.

Η επικαιρότητα έφερε σε πρώτο πλάνο μια ομόθρησκη της, την υποψήφια του Πασόκ για την υπερνομαρχία Ξάνθης - Kαβάλας και Δράμας Γκιουλ Mπεγιάζ Kαραχασάν...
Οι συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε δίνουν και παίρνουν για το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού του καθενός μας.

Πόσο όμως όλα αυτά αγγίζουν τα πραγματικά προβλήματα αυτής της γυναίκας; Ποιος πολιτικός των 2 μεγάλων κομμάτων θα μιλήσει γι' αυτά χωρίς να παίζει παιγνίδια μικροπολιτικής ή εντυπωσιασμού πάνω στις πλάτες της;

Άρωμα παλιάς γειτονιάς

2006-05-13T22:28:00.000+03:00

Μικρά κεραμοσκεπή σπιτάκια, στενοσόκακα, αυλές, γλάστρες με λουλούδια στις εξώπορτες,σιδερένιες εξωτερικές σκάλες που οδηγούν στο πάνω πάτωμα ,η μπουγάδα απλωμένη στο δρόμο, καρέκλες και τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο και η γειτόνισσα στο σεργιάνι με τα καθημερινά της.
Αυτές τις εικόνες αποκομίσαμε κάνοντας μια βόλτα στον προσφυγικό οικισμό στη Νέα Ιωνία, και το άρωμα της παλιάς γειτονιάς πλημμύρισε τις αισθήσεις μας.
Η N. Iωνία δημιουργήθηκε ως οικισμός το 1923 από Mικρασιάτες πρόσφυγες που αναζητούσαν μια νέα εστία, μια ελπίδα, μια λησμονιά από τις κακουχίες, τον πόλεμο, την καταστροφή.H μεγαλύτερη έκταση της περιοχής ανήκε στον Πανάγιο Tάφο, στους Bαυαρούς και στον Bεΐκο.
Πριν την εγκατάσταση των προσφύγων την περιοχή κατοικούσαν λίγοι βοσκοί και γεωργοί από το Mενίδι και τις Kουκουβάουνες. H N. Iωνία αναγνωρίστηκε ως Δήμος το 1934 και μέχρι το 1940 έφτασε διοικητικά τα σημερινά της όρια.
Για πόσο ακόμα άραγε θα υπάρχουν αυτές οι εικόνες που μας δείχνουν πόσο ανθρώπινες ήταν οι γειτονιές και πόσο πιο απλή ήταν η καθημερινότητα κάποτε;
Η αντιπαροχή,ο εκσυγχρονισμός και ο χρόνος που κυλά αμείλικτα παραμονεύουν...

Το παγκάκι του Αϊνστάιν

2006-05-12T09:34:00.000+03:00

Με τη συνέντευξη που ακολουθεί, εγκαινιάζουμε μια σειρά από post που θα έχουν γενικό τίτλο "με λόγια δανεικά", δηλαδή κείμενα που δημοσιεύτηκαν σε ανύποπτο χρόνο και έχουν κάποια σχέση με τη θεματογραφία του blog αυτού. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από μια συνέντευξη που παραχωρήθηκε από τον Albert Einstein στον γερμανο-αμερικάνο συγγραφέα George Sylvester Viereck και δημοσιεύθηκε το 1930 («Glimpses of the Great»)

- Πώς μπορώ να πάρω έστω και μια μικρή ιδέα, μια γεύση, αυτού που ονομάσατε «τέταρτη διάσταση»;

«Φαντασθείτε (σ.σ.: απαντώντας έγειρε ανεπαίσθητα το κεφάλι του, αυτό το πολύτιμο κεφάλι με τα λευκά, σγουρά μαλλιά) μια σκηνή σε δισδιάστατο χώρο. Το πορτρέτο ενός άνδρα π.χ. που κάθεται σε ένα παγκάκι. Μπροστά από το παγκάκι υπάρχει ένα δέντρο. Φαντασθείτε τώρα ότι ο άνδρας μετακινείται από το παγκάκι προς έναν βράχο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του δέντρου. Αδύνατον να φθάσει στον βράχο αν δεν περάσει πρώτα μπροστά ή πίσω από το δέντρο. Αυτό είναι εντελώς αδύνατον σε έναν χώρο δύο διαστάσεων. Θα μπορούσε να φθάσει ως τον βράχο μόνο ταξιδεύοντας μέσω της τρίτης διάστασης. Φαντασθείτε τώρα έναν άλλον άνθρωπο να κάθεται στο ίδιο παγκάκι. Πώς έφθασε ως εκεί; Αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι δύο σώματα δεν δύνανται να καταλάβουν τον ίδιο χώρο την ίδια στιγμή, τότε ο δεύτερος άνδρας κάθησε στο παγκάκι είτε πριν είτε μετά τη μετακίνηση του πρώτου άνδρα. Με άλλα λόγια, έπρεπε να μεταφερθεί στον χρόνο. Ο χρόνος είναι η τέταρτη διάσταση. Ακολουθώντας τους ίδιους συλλογισμούς μπορούμε να κατανοήσουμε ακόμη και πέντε, έξι ή και περισσότερες διαστάσεις. Αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν περισσότερες διαστάσεις, αυτομάτως θα απλοποιηθούν πάμπολλα μαθηματικά προβλήματα. Θα κατανοήσουμε "άλυτα" ως τώρα ζητήματα».

Προσπάθησα να λύσω τις απορίες μου όσον αφορά την πέμπτη διάσταση. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν θυμάμαι την απάντηση μπορεί και να μην κατάλαβα «γρυ». Ο Αϊνστάιν είπε κάτι για μια μπάλα η οποία, αφού εκσφενδονισθεί, ενδέχεται να εξαφανισθεί σε μία από τις δύο τρύπες. Η μία από αυτές τις τρύπες είναι η πέμπτη διάσταση και η άλλη η έκτη. Πιο εύκολο είναι για εμένα να κατανοήσω την επιστημονική ανακοίνωση που έκανε το 1929, ερμηνεύοντας το Σύμπαν με ηλεκτρομαγνητικούς όρους. Για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα ο Αϊνστάιν θεωρούσε απαραίτητο να εκφράσει τη βαρύτητα με όρους ηλεκτρισμού. Ο απαιτούμενος τύπος για να επιτευχθεί ένας τέτοιος σκοπός είναι τόσο πολύπλοκος, ώστε με τη διατύπωση της ερμηνείας του υποχρεώθηκε παράλληλα να δημιουργήσει ένα νέο σύστημα ανώτερων μαθηματικών. Ο Αϊνστάιν ανακάλυψε τις παράλληλες ευθείες με τη βοήθεια της τέταρτης διάστασης. «Δεν υπάρχει άνθρωπος» είπε ο Αϊνστάιν «που να κάθεται άνετα στην πολυθρόνα του σαλονιού του σπιτιού του στο Βερολίνο και να μπορεί να αντιλαμβάνεται τέσσερις διαστάσεις χωρίς τη βοήθεια των μαθηματικών. Ούτε καν τις τρεις διαστάσεις δεν είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε χωρίς τη βοήθειά τους».

- Τι σημαίνει δηλαδή αυτό; Οτι δεν πιστεύετε στις τέσσερις διαστάσεις;

«Πιστεύω, αλλά με αφηρημένο τρόπο. Ο ανθρώπινος νους είναι ανίκανος να δει και να εκφράσει με εικόνες αυτές τις διαστάσεις ούτε καν τον ηλεκτρισμό. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο πραγματικές από τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχύ που ελέγχει το Σύμπαν μας και στην οποία οφείλουμε την ύπαρξή μας. Δυστυχώς, η τελευταία μου θεωρία δεν είναι παρά μια υπόθεση που αναμένει την απόδειξή της. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τη θεωρία της σχετικότητας, η οποία έχει επιβεβαιωθεί από πληθώρα ανεξάρτητων ερευνητών και για την οποία μπορούμε να πούμε ότι είναι πλέον οριστικά θεμελιωμένη».

Το απόσπασμα το πήραμε από την εφημερίδα "Το Βήμα" της Κυριακής 24 Φεβρουαρίου 2002, όπου είχε δημοσιευτεί στο ειδικό ένθετο αφιέρωμα στον Αϊνστάιν, που επιμελήθηκε η Χριστίνα Ζήκα.

Η μάντρα με τα παγώνια

2006-05-11T08:24:00.000+03:00

Και ξαφνικά πάνω στον μαντρότοιχο ξεπροβάλουν παγώνια.
Απλά, ένα ωραίο, αναπάντεχο στιγμιότυπο.

Ρετρό...

2006-05-10T13:56:00.000+03:00

Χρόνια είχα να την συναντήσω. Και τώρα νάτη... Παρκαρισμένη στο λιμανάκι δίπλα στο παγκάκι.Σαν να προβάλει από ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Λες και μόλις την πάρκαρε ο γερμανός στρατιώτης από κάποια ταινία του Τζέιμς Πάρις ή ο Βέγγος από κάποια κωμωδία του.
Την εποχή που τα αυτοκίνητα ήταν λίγα και ακριβά για το μέσο βαλάντιο του Έλληνα, οι μηχανές με την τρίτη ρόδα και το καλάθι από δίπλα, ήταν ένα περιζήτητο μέσο μετακίνησης για αρκετές ελληνικές οικογένειες.
Ο πατέρας και η μητέρα πάνω στη μηχανή και τα παιδιά στην καλαθούνα...
Συλλεκτικό κομμάτι...

Άγιοι... Σκέτο.

2006-05-09T13:47:00.000+03:00

Πόσα μέρη στην Ελλάδα έχουν πάρει το όνομά τους από κάποιο άγιο;
Πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά, νησάκια, ακτές, ακρωτήρια,λόφοι, ραχούλες...απ΄όλα έχει ο μπαξές ή μάλλον η γεωγραφία της πατρίδας μας.
Αν καθήσουμε να σκεφτούμε, θα δούμε ότι όλοι γνωρίζουμε κάποιο τοπωνύμιο που έχει ως πρώτο συνθετικό τις λέξεις άγιος-άγια-άγιο.
Τα κομψά παγκάκια με τα ωραία καμπυλωτά πλευρικά στηρίγματα, που βλέπετε στις σημερινές φωτογραφίες, βρίσκονται σε μια περιοχή έξω από τη Σουβάλα της Αίγινας που ονομάζεται "Άγιοι". Έτσι, απλά Άγιοι, χωρίς δεύτερο συνθετικό. Σκέτο...
Για να μπορεί ο καθένας να βάζει τους Άγιους της αρεσκείας του.
Είτε βρίσκονται στο επίσημο εορτολόγιο, είτε βρίσκονται στο προσωπικό εορτολόγιο του καθενός.

Ζουμ ζουμ ζουμ, μέλισσες πετούν...

2006-05-08T14:35:00.000+03:00

Ψάχνοντας να φωτογραφίσουμε το αγαπημένο μας θέμα στην εξοχή, πέσαμε πάνω σ' αυτόν τον μελισσοκόμο και τον απαθανατίσαμε. Σπάνια έχουμε την ευκαιρία να φωτογραφίσουμε μελισσοκόμο επί τω έργω, οπότε αξίζει σήμερα να κάνουμε μια μικρή απιστία στα "παγκάκια".

Η αλήθεια είναι ότι δεν τολμήσαμε να ρωτήσουμε τον ίδιο για το τι ακριβώς κάνει, διότι η φωτογράφιση έγινε από απόσταση ασφαλείας. Μπορεί το μέλι να είναι νόστιμο και υγιεινό, δεν θα λέγαμε όμως το ίδιο και για το κεντρί της μέλισσας, που το βρίσκουμε ιδιαιτέρως οδυνηρό...

Πάνω στο κύμα

2006-05-05T10:58:00.000+03:00

Στη νότια πλευρά του νησιού της Αίγινας, βρίσκεται ένα από τα πιο γραφικά χωριά της, η Πέρδικα. Όσοι επισκέπτονται την Πέρδικα μιλάνε συνήθως για την πολύ όμορφη θέα και τις μικρές παραδοσιακές ψαροταβέρνες όπου γεύονται θαλασσινές νοστιμιές.
Εμείς θα σας δείξουμε -φυσικά- τα παγκάκια στο μικρό λιμανι της Πέρδικας, που σχεδόν βρέχονται από το κύμα. Καθισμένοι σε κάποιο από αυτά τα παγκάκια μπορείτε να δείτε στο λιμανάκι, την "Ελένη" να φλερτάρει κουνιστή και λυγιστή με τον ..."Μπουσμπουρέισον", να μπλεχτείτε στα δίχτυα του "Αγιου Σώζοντα" και ν' αγγίξετε την άγκυρα του ή τέλος να περιμένετε τον ψαρά να τελειώσει το καθάρισμα και ν' αγοράσετε απ΄αυτόν " φρέσκο πράμα που σαλεύει "...
Κι αν με όλα αυτά σας ανοίξει η όρεξη, απλά περπατείστε 10 βήματα και πάτε για ουζάκι...

Στήν ήρεμη πολιτεία...

2006-05-04T11:07:00.000+03:00

Μια σειρά από σκοτεινά κυπαρίσια και ένας λευκός μαντρότοιχος οριοθετούν και χωρίζουν τον ένα χώρο από τον άλλο.
Μέσα, βρίσκονται αυτοί που έφυγαν από κοντά μας για πάντα. Μαρμάρινοι σταυροί, αναμένα καντηλάκια, λουλούδια πλαστικά ή φυσικά, συνθέτουν την γνώριμη εικόνα που αντικρύζουμε συνήθως στα κοιμητήρια της Ελλάδας.
Απ΄έξω πάνω στην άσφαλτο, παράλληλα προς την μάντρα βρίσκονται μερικά παγκάκια. Τα παγκάκια δεν έχουν "πλάτη". Αυτός που τα τοποθέτησε έτσι σκέφτηκε πολύ σωστά. Για να μπορεί ο επισκέπτης να κάθεται κοιτώντας είτε προς την μία, είτε προς την άλλη κατεύθυνση, και να φιλοσοφεί ή να ρομαντζάρει ...αναλόγως.

Έτσι κι εμείς... Κοιτώντας το ήρεμο κοιμητήριο, θυμηθήκαμε κάποιους στίχους από τη "Λήθη" του Μαβίλη:
"Αν δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν.
Θέλουν- μα δε βολεί να λησμονήσουν."

Λεσπριτία : "Πλατεία Ερωτευμένων, αντίο για πάντα"

2006-05-03T20:36:00.000+03:00

Στο σημερινό "παγκάκι" καλεσμένη μας είναι η Λεσπριτία. Βρήκαμε στο blog της
" l'esprit de l'escalier" το κείμενο "πλατεία ερωτευμένων, αντίο για πάντα".
Μας άρεσε, ζητήσαμε την άδεια να το ανεβάσουμε στο blog μας και ευγενέστατα μάς το επέτρεψε.

Ήταν θέμα χρόνου. Για ποια πλατεία μιλάμε;

Για εκείνη την αγέρωχη στρογγυλή πλατεία με τις ψηλές λεύκες και τα ξύλινα παγκάκια - τόσο χαμηλά, σαν να ήταν φτιαγμένα για παιδικό σταθμό. Για την πλατεία με τις σπασμένες από τις ρίζες των δέντρων πλάκες, φουλ ανισόπεδες, που ανάμεσά τους φύτρωναν μαργαρίτες και χορτάρια και εκείνα τα ψιλά ψιλά μπλε λουλουδάκια που υπάρχουν και σε πορτοκαλί. Για την πλατεία με το καθαρό κέντρο, που, αν ερχόσουν για λίγο (μοναχά για ένα βράδυ), ήταν σαν να λούζεσαι σε μια δέσμη καρμικού φωτός, με τον γκριζοπράσινο χνουδωτό δακτύλιο από τα φύλλα τριγύρω να συγκρατεί την ενέργεια μέχρι να τη ρουφήξεις ολόκληρη.

Για την πλατεία που, όταν την είχα πρωτοδεί, πάνω σ' ένα βανάκι με όλα μου τα έπιπλα και τις κούτες, ονειρευόμουν απογεύματα με τον αγαπημένο μου Κατηγορία Πρίζα-Πρίζα, Εκδοχή Ένα και παγωτά διά δύο να λιώνουν από το χρυσό, διακεκομμένο ηλιοβασίλεμα. (Όπως τα ζευγάρια που της έδωσαν το όνομά της και διέγραψαν από τη μνήμη της γειτονιάς το «Παλαιών Πατρών Γερμανού».) Απογεύματα που, βέβαια, δεν υπήρξαν, γιατί «έμενα πολύ μακριά».

Τώρα θόρυβος. Η από μηχανής ανάπλαση αποφάσισε να τη σώσει. Άσπρα πλαστικά απ' αυτά που βάζουν στα μπαλκόνια για να μην πέσουν τα παιδάκια. Χρειάζεται να πω για τις γερόντισσες πλάκες που ξηλώθηκαν; Μη με αναγκάσετε. Είναι οδυνηρό.

Έπειτα από οκτώ σχεδόν χρόνια. Δε θα καθίσω ούτε μια φορά παρέα με τον αγαπημένο μου Κατηγορία Πρίζα-Πρίζα, Εκδοχή Δύο. Για πιο σοβαρό λόγο από το «μένω μακριά». Για πιο σοβαρό λόγο από το ότι όπου να 'ναι κι εγώ φεύγω (οι πλάκες μού κουνάνε λερωμένα λευκά μαντίλια - «άμε κι εσύ στο καλό»). Γιατί:

η Πλατεία Ερωτευμένων φονεύεται.

Έτσι ανταμείβεται η αντοχή της.

Πλατεία, πλατεία, τι παίρνεις μαζί σου στο τάφο σου;

Στο δάσος...

2006-05-02T09:25:00.000+03:00

To δάσος προσφέρει πολλά και η αξία του είναι γνωστή. Παρ' όλα αυτά χιλιάδες στρέμματα δασικής έκτασης χάνονται κάθε χρόνο, βορά οικονομικών συμφερόντων ή θύματα της αδιαφορίας όλων μας.

Το παγκάκι είναι μια στάση, για όποιους αποφασίσουν να περιπλανηθούν μέσα στο δάσος για να γεμίσουν τα πνευμόνια τους με οξυγόνο και την ψυχή τους με ηρεμία.
Έι! Προσοχή με το τσιγάρο εσύ. Οι πευκοβελόνες δεν αστειεύονται...

1,2,3 παγκάκια

2006-04-30T12:40:00.000+03:00

Σήμερα ο καλεσμένος μας είναι ο clown από το blog Chimeres. Eίδαμε το post, μας άρεσε και ζητήσαμε την άδεια να το αναδημοσιεύσουμε. Ευχαριστούμε πολύ για την ευγενική τους απάντηση και για την άδεια που μας έδωσαν.

Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα μπορούσα να ερωτευτώ ένα παγκάκι.
Ένα παγκάκι που επιβιβαζόσουν και σε πήγαινε αλλού...
Μια μέρα πήγα να το βρω και δεν ήταν εκεί.
Το σημείο όπου βρισκόταν φωτιζόταν από έναν τεράστιο προβολέα με πολύ έντονο βλέμμα. Υπήρχαν δύο τρύπες λες και τις άνοιξε η γη και το κατάπιαν.
Τώρα πάλι ψάχνω…

Σαν πας στην Καλαμάτα...

2006-04-29T10:27:00.000+03:00

Στο σημερινό παγκάκι φιλοξενούμε το "Νυχτολούλουδο", την ιστολόγο που έχει το ομώνυμο blog
Η εντολή της ήταν...σαφής:

Έλα, πάρε μερικά θαλασσινά και ηλιόλουστα παγκάκια από την Καλαμάτα. Δικά σου είναι. Βάλε τα μπαχαρικά σου, τα μυρουδικά σου, την φαντασία σου και η συνταγή θα πετύχει.
Φιλικά
"Νυχτολούλουδο"

Δανειστήκαμε κι εμείς μερικά στοιχεία από τα "ταξίδια" του eone.gr (κείμενο Ντίνος Κιούσης) και ιδού η Καλαμάτα:

Παλιά νεοκλασικά, καλή ρυμοτομία και μπόλικες φυσικές ομορφιές. Μια όμορφη πόλη πάνω στη θάλασσα και κάτω από το βουνό με φιλόξενους ανθρώπους (...)
Είναι κτισμένη στους πρόποδες του Ταϋγέτου εκεί όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη των Φαρών - των ζαθέων Φαρών που σημαίνει «θεοσεβούμενη πόλη». Tο όνομα Καλαμάτα το πήρε μάλλον από ένα εικόνισμα της Παναγίας με πολύ όμορφα μάτια -KαλοMάτα- που βρέθηκε στο βυζαντινό ναό στα βόρεια του Κάστρου της.
H πρώτη σας εντύπωση από την πόλη είναι αυτή της παλιάς εύπορης «αρχόντισσας».
Είναι βέβαια και μία αρχόντισσα που έχει «υποστεί» αρκετά επιτυχημένα «λίφτινγκ». Μετά τον καταστροφικό σεισμό, η ρυμοτομία της άλλαξε άρδην. Βέβαια, ακόμα δεν έχει επαληθευτεί το αν «ο σεισμός είναι σωζμός»... Όμως η Καλαμάτα σήμερα είναι μια πόλη λειτουργική, ζεστή και «ανθρώπινη» στην πρώτη επαφή. Μια πόλη με διεθνές αεροδρόμιο, εξαιρετική μαρίνα για θαλαμηγούς, πάρκα, πλατείες, νέο μεγάλο νοσοκομείο, με Παλιά Πόλη και αρκετά αναπαλαιωμένα αρχοντικά, με καλό λιμάνι και ακτοπλοϊκή σύνδεση με Κρήτη και όλα αυτά με την αρχιτεκτονική της παράδοση διατηρημένη.
(...)

.

Με αφορμή τα παγκάκια του "νυχτολούλουδου", ταξιδέψαμε νοερά μέχρι την Καλαμάτα.
Μαντήλι δεν φέραμε για το λαιμό...Ένα απλό ευχαριστώ είναι το δώρο μας για το "νυχτολούλουδο" που μας έστειλε τις φωτογραφίες, και για σας που μας διαβάζετε.

«Η κυρά της θάλασσας» του Αθήναιου.

2006-04-28T09:01:00.000+03:00

Στο σημερινό "παγκάκι" με μεγάλη χαρά φιλοξενούμε τον Αθήναιο.
Ο Αθήναιος με την "Κυρά της θάλασσας" έρχεται να μας "νοστιμίσει" την μέρα.
Ευχαριστούμε για το κέρασμα.
Aπό τον αρχαιολογικό χώρο της Ακροπόλεως της Μινώας Αμοργού που δούλευα, νόμιζα πως μπορούσα να εποπτεύω λεπτομερώς ένα μεγάλο τμήμα του Αιγαίου Πελάγους και βέβαια, όλο τον κόλπο των Καταπόλων. Το Αιγαίο Πέλαγος το επόπτευα πλήρως, φαίνεται όμως πως μου είχαν ξεφύγει ορισμένα σημεία του λιμανιού των Καταπόλων.

Ένα απόγευμα, αποφάσισα να δοκιμάσω το καινούργιο σετ των φακών της φωτογραφικής μου μηχανής που μόλις είχα παραλάβει από την Αθήνα με το πλοίο της γραμμής. Χρειαζόμουν τη μηχανή στην ανασκαφή, που εκείνη τη χρονιά είχε μεταμορφωθεί από ανιαρή σε συναρπαστική καθώς τα επάλληλα ανασκαφικά στρώματα αποκάλυπταν λατρεία του Διονύσου μ’ένα πλήθος από σκεύη με εντυπωσιακές φαλλικές προχοές…

Έτσι λοιπόν, γύρισα ν’αποθανατίσω, ως γιαπωνέζος τουρίστας στη Σαντορίνη το ηλιοβασίλεμα. Σημειώστε παρακαλώ πως η φωτογραφική απαθανάτιση της Φύσης αντιβαίνει τις αρχές μου γιατί πιστεύω πως η Φύση απλά, δε χωράει σ’ένα φωτογραφικό καρέ παρά αποτυπώνει την ομορφιά της μόνο στη μνήμη μας. Την επόμενη μέρα που εμφάνισα το φιλμ, παρατήρησα με τεράστια έκπληξη την ύπαρξη της καθήμενης μορφής που βλέπετε στα αριστερά της φωτογραφίας! Περίεργο! Δεν είχα διαπιστώσει την ύπαρξη αγάλματος από το παρατήριο της Μινώας.

Με τη φωτογραφία ανά χείρας, ρώτησα τους ντόπιους. « Είναι η κυρά της θάλασσας που κάθεται σ’ένα παγκάκι!», εμαθα. Την επόμενη μέρα, κατηφόρισα από την Ακρόπολη της Μινώας ακολουθώντας μια πολύ επίπονη διαδρομή, από τη Μινώα προς τις λεγόμενες «Μάντρες του Ρούσσου». Τη διαδρομή την είχα κάνει και παλιότερα για να διαπιστώσω αν υπήρχε κάποιο αρχαίο μονοπάτι που επέτρεπε την πρόσβαση στο Ιερό Κορυφής της Ακροπόλεως από το Νότο και παραλίγο να σπάσω τα κόκαλά μου. Παρ’όλα αυτά, για τα μάτια της « Κυράς της Θάλασσας στο παγκάκι» έκανα ξανά με τα πόδια, μέσα σ’ένα καταμεσήμερο του Αυγούστου, τη διαδρομή. Και τη θυμάμαι ακόμη και τώρα την πεζοπορεία γιατί ήταν μία από τις έντονες μοναχικές διαδρομές!

Περίεργο! Έφαγα τα λυσσακά μου αλλά το άγαλμα δεν το βρήκα. Αν και τ’ απογεύματα μετά την ανασκαφή, είχα πάρα πολύ δουλειά στο μουσείο της Χώρας όπου εργαζόμασταν οι αρχαιολόγοι της ανασκαφής, κατέβηκα στα Κατάπολα και το επόμενο απόγευμα για να δω από κοντα την « Κυρά της Θάλασσας στο Παγκάκι». Σημειώστε ότι μου αρέσουν τα παγκάκια αλλά τα παγκάκια της εξοχής τα θεωρώ ως τους κατεξοχήν συντροφικούς χώρους. Έχω φιληθεί σε παγκάκια, έχω κάνει έρωτα σε παγκάκια αλλά σε παγκάκι που κοιτάει τη θάλασσα δεν έχω καταφέρει να κάτσω μόνος μου! Απλά, δεν το αντέχω! Καταλαβαίνετε τη σημασία! Αυτή τη φορά θα είχα το άγαλμα της Κυράς στο παγκάκι να κοιτάξουμε αντάμα το πέλαγος. Από τη μυστηριώδη Κέρο ( για την οποία θα γράψω κάποτε) μέχρι τη Νάξο και παραπέρα!

Ειλικρινά. Εκείνο το καλοκαίρι το έψαξα άλλες τρεις φορές ακολουθώντας κατά γράμμα τις οδηγίες των ντόπιων και όμως το άγαλμα « της Κυράς της Θάλασσας που κάθεται στο παγκάκι» κι αγναντεύει πέρα το Αιγαίο που καταλήστευε, το άτιμο, τα όνειρά μας, δεν κατάφερα, εγώ, ο Κύρης της Ακρόπολης της Μινώς της Αμοργού να το βρω ποτέ…

Κ έτσι, έχασα την ευκαιρία να κάτσω σ’ένα παγκάκι μαζί μ’ένα άγαλμα…

Αν είναι να ξανακαθίσω σε παγκάκι, θα’ναι μόνο μ’έναν αληθινό έρωτα.

Αθήναιος.

ΚΤΕΛ BUS

2006-04-27T11:16:00.000+03:00

Τα ΚΤΕΛ με τα δρομολόγια τους καλύπτουν όλη την Ελλάδα και με τα λεωφορεία τους μεταφέρουν το 80% των επιβατών οι οποίοι κινούνται οδικώς με κάποιο δημόσιο μέσο, από πόλη σε πόλη. Η γεωγραφία της Ελλάδας εν μέρει, αλλά και η έλλειψη οράματος από τους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν τις δημόσιες μεταφορές από τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και μετά , δεν επέτρεψαν να δημιουργηθεί εκτεταμένο σιδηροδρομικό δίκτυο στη χώρα μας, με αποτέλεσμα οι χερσαίες δημόσιες συγκοινωνίες να γίνονται κυρίως με τα λεωφορεία των ΚΤΕΛ. Τα ΚΤΕΛ (Κοινό Ταμείο Είσπραξης Λεωφορείων) σε κάθε νομό οργανώθηκαν από την συνένωση των μεμονωμένων αυτοκινινητιστών σε συγκροτημένες επιχειρήσεις. Τα λεωφορεία που χρησιμοποιούν σήμερα δεν θυμίζουν σε τίποτε αυτά που βλέπουμε στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες όπου για παράδειγμα ο Χατζηχρήστος ως Θύμιος με την καλαθούνα και τις κότες επήγαινε από το "χουριό στην απρουτεύουσα". Προσπάθειες έγιναν και για την βελτίωση των πρακτορείων των ΚΤΕΛ, έτσι ώστε να μη θυμίζουν πια τριτοκοσμικές χώρες.

Οι φωτογραφίες είναι από το σταθμό υπεραστικών λεωφορείων στην πόλη της Αίγινας.Τα παγκάκια είναι περιποιημένα. H ελληνοαγγλική επιγραφή όμως, βγάζει μάτι: ΚΤΕΛ (ελληνικά) BUS (αγγλικά) και ξεμπερδέψαμε...

Εδώ γράφτηκε ο "Αλέξης Ζορμπάς"

2006-04-26T09:19:00.000+03:00

Στο σπίτι αυτό, λίγο έξω από την πόλη της Αίγινας, έζησε για περίπου μια εικοσαετία ο Νίκος Καζαντζάκης.
Εδώ απομονώθηκε το 1927 με σκοπό να ολοκληρώσει την "Οδύσσεια" του (24 ραψωδίες σε 33.333 δεκαεπτασύλλαβους ιαμβικούς στίχους).
Εδώ κατά της διάρκεια της Γερμανο-ιταλικής κατοχής έζησε σε απομόνωση, με μεγάλη στέρηση. Η Αίγινα, στάθηκε για το συγγραφέα το ησυχαστήριο του, όπου έγραψε τα περισσότερα έργα του.
Μπορεί να μη κάθησε στα παγκάκια της φωτογραφίας, αλλά το σίγουρο είναι ότι αντικρύζοντας την ίδια θέα έγραψε το "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά"και πολλά από τα μυθιστορήματα που τον έφεραν σε επαφή με το πλατύ κοινό.

Πονάω...

2006-04-25T11:00:00.000+03:00

Δίπλα στο φάρο...

2006-04-24T20:32:00.000+03:00

Το δίκτυο φάρων στα ελληνικά παράλια αποτελείται σήμερα από 120 παραδοσιακούς φάρους μέσης ηλικίας περίπου 2 αιώνων.
Από αυτούς μόνο 20 βρίσκονται σε καλή κατάσταση ενώ μέτρια χαρακτηρίζεται η κατάσταση άλλων 30.
Ο φάρος της φωτογραφίας βρίσκεται στη θέση Πλακάκια (ακρωτήριο Άγιοι Απόστολοι) της Αίγινας. Στα 125 χρόνια της μέχρι τώρα ζωής του φώτισε πολλές από τις νύχτες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, μια και χτίστηκε το 1881.
Το ύψος του πέτρινου πύργου του ειναι 9 μέτρα και τό εστιακό του ύψος είναι 11 μέτρα.
Αν καθήσετε σ' ένα από τα παγκάκια του περιβάλλοντος χώρου κοιτώντας τη θάλασσα, θα έχετε θέα το μικρό νησάκι Αγκίστρι.

Άνω θρώσκοντες...

2006-04-22T09:55:00.000+03:00

Κοιτώντας ψηλά

άλλος βλέπει ουρανό

άλλος βλέπει θεό...
Το θαύμα της ομορφιάς βλέπουν και οι δυο.

Tα παιδιά ζωγραφίζουν...

2006-04-21T13:01:00.000+03:00

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους και μας δίνουν την ευκαιρία να σας ευχηθούμε όλα όσα ζωγράφισε η παιδική αθωότητά τους.
Καλό Πάσχα...
Οι φωτογραφίες είναι από το προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου Μεσαγρού Αίγινας...
Έρημο λόγω Πασχαλινών διακοπών από παιδικές φωνές.
Γεμάτο όμως από την ομορφιά της ψυχής και των έργων τους.

Σαν επιτάφιος...

2006-04-20T12:37:00.000+03:00

Η αληθινή ομορφιά κρύβεται στα απλά πράγματα, αρκεί να να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να μπορέσουμε να την ξεχωρίσουμε.
Ένα παγκάκι...
Το εγκατέλειψαν οι άνθρωποι.
Το στόλισε η φύση με τα κατακίτρινα αυτά αγριολούλουδα.
Σαν επιτάφιο...

Σαν εκείνους τους επιτάφιους παλιά...
Που τους στόλιζαν με λουλούδια από κήπους που ευώδιαζαν και όχι με λουλούδια από φυτώρια και θερμοκήπια.
Ναι, η ομορφιά κρύβεται στα απλά πράγματα.

Στην άσφαλτο...

2006-04-19T13:50:00.000+03:00

Είναι γνωστή η νεοελληνική συνήθεια που έχουν πολλοί καταστηματάρχες να καταλαμβάνουν το οδόστρωμα με αυτοσχέδιες κατασκευές, έτσι ώστε να αποτρέψουν την στάθμευση των αυτοκινήτων των άλλων, στο δρόμο μπροστά από την επιχείρησή τους. Η ανθοσύνθεση της φωτογραφίας επιτελεί ακριβώς αυτόν τον σκοπό. Δεν αφορά βέβαια κάποιο παγκάκι αλλά μια μακρινή του ...ξαδέρφη, την ξύλινη καρέκλα. Αυτό που θέλουμε να πούμε στους οδοκαταληψίες μαγαζάτορες είναι ότι αφού παρανομούν έτσι κι αλλιώς στην προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν τα "χωρικά τους ύδατα" πάνω στην άσφαλτο, ας το κάνουν τουλάχιστον με στυλ και καλαισθησία, ομορφαίνοντας, όπως στη φωτογραφία, τον χώρο.

Άφαντη...

2006-04-18T15:29:00.000+03:00

Ανηφορίζοντας το βουνό, στην κορυφή του οποίου δεσπόζει ο ναός της Αφαίας, μέσα από μια καταπράσινη διαδρομή, μερικές στροφές πριν φτάσουμε στο ναό, συναντήσαμε αυτό το παγκάκι. Η υποβλητική θέα μας προετοιμάζει σιγά σιγά για το αριστούργημα που θα συναντήσουμε σε λίγο.

Ο θαυμάσιος ναός στην κορυφή του πευκόφυτου βουνού, είναι αφιερωμένος στην Αφαία. Πληροφορίες για την Αφαία, βασισμένες σε αρχαίες κρητικές παραδόσεις, μας δίνει ο πρώτος "τουρίστας" των αρχαίων χρόνων ο Παυσανίας.

Σύμφωνα με αυτές από τον Δία και την Κάρμη γεννήθηκε η Βριτόμαρτις (ή Δίκτυνα) που αγαπούσε πολύ το κυνήγι και γι αυτό τη συμπαθούσε ιδιαίτερα η θεά του κυνηγιού, η Άρτεμις. Την ερωτεύτηκε όμως ο βασιλιάς Μίνωας και για να γλιτώσει από αυτόν έπεσε στη θάλασσα. Μπλέχτηκε όμως στα δίχτυα κάποιων ψαράδων που την πήραν μαζί τους στο καράβι. Εκεί όμως την ερωτεύτηκε ένας από τούς ναύτες και έτσι η Βριτόμαρτις -ορκισμένη παρθένος- ρίχτηκε και πάλι στη θάλασσα για να γλιτώσει και κολυμπώντας βγήκε στο νησί από όπου περνούσε το καράβι αυτό, την Αίγινα. Η Βριτόματρις πήρε αμέσως το δρόμο προς το δάσος του νησιού και σιγά σιγά οι ναύτες από το πλοίο την έβλεπαν να χάνεται σαν από κάποια θεϊκή επέμβαση και γι αυτό την ονόμασαν Αφαία ( άφαντη- αφανέρωτη).

Κυψέλη

2006-04-17T10:40:00.000+03:00

Λέγεται Κυψέλη.
Είναι ένα χωριό 3 χιλιόμετρα ΒΑ της Αίγινας, στο δρόμο προς τη Σουβάλα.
Προς το παρόν το παγκάκι στην παραλία Κυψέλης απολαμβάνει τις τελευταίες στιγμές μοναξιάς και ηρεμίας.
Σε μερικές βδομάδες η παραλία θα μοιάζει πραγματικά με πολύβοη κυψέλη .
Και την σκιερή άνεση που προσφέρει αυτό το παγκάκι θα την επιζητούν πολλοί...

Χάρτινοι ήρωες

2006-04-16T12:54:00.000+03:00

Μια μικρή λεπτομέρεια γίνεται αφορμή για ένα ταξίδι στο χρόνο, μια αναπόληση στα παιδικά μας χρόνια.Κάποιος κόλλησε αυτοκόλλητα με φωτογραφίες ποδοσφαιριστών πάνω στο παγκάκι. Οι περισσότεροι από μας όταν ήμασταν παιδιά, αγοράσαμε, μαζέψαμε, ανταλλάξαμε χαρτάκια με φωτογραφίες από ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς,τραγουδιστές, χαρακτήρες από κόμικς, άγρια ζώα κλπ. Ήρωες των παιδικών μας χρόνων, τυπωμένοι σε χαρτονάκια πιο παλιά, σε χρωματιστά αυτοκόλλητα σήμερα, που αγοράζαμε μαζί με κάποια σοκολατένια λιχουδιά από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μας. Θυμάσαι που τα μετρούσαμε και μαλώναμε για το ποιος έχει τα πιο πολλά ή τα πιο σπάνια χαρτάκια; Θυμάσαι τις ανταλλαγές στα διαλείματα στην αυλή του σχολείου;
-Έχω διπλό το 24...
-Αλλάζουμε με το 19;
-Θέλω και το 11.
-Μόλις τα συμπληρώσω όλα, θα πάρω δώρο...
Αλλά πάντα κάποιο μάς έλειπε...
Θυμάσαι;
Θυμάσαι;
Τι απέγιναν οι χάρτινοι ήρωές μας;

Παραλία Σουβάλας

2006-04-15T09:32:00.000+03:00

Η Σουβάλα είναι ένα όμορφο χωριό στο βόρειο μέρος της Αίγινας.
Είναι γνωστή για τα ιαματικά λουτρά της και το πολύ καλό της κλίμα.
Η λέξη "σουβάλα" (πιθανώς τουρκικής προέλευσης) λένε ότι σημαίνει υπόγεια δεξαμενή νερού, κάτι που δικαιολογεί το όνομά της περιοχής, αφού στα βράχια κοντά στην πηγή των ιαματικών νερών βρίσκονται από την αρχαιότητα λαξευμένες δεξαμενές.

Το γραφικό της λιμάνι,είναι το δεύτερο σε κίνηση λιμάνι του νησιού.
Τα σημερινά παγκάκια είναι αφιερωμένα στην "ελληνίδα" που αναρωτιέται
"Αίγινα... τι έγινες;"
Αν κλείσει τα μάτια της, ίσως δει στο λιμάνι το καΐκι των παιδικών της αναμνήσεων.

Περίσευμα αγάπης

2006-04-14T10:18:00.000+03:00

Ο άνθρωπος της φωτογραφίας είναι μια γνώριμη φιγούρα στα παγκάκια της πλατείας Κανάρη στον Πειραιά. Δεν έχει στέγη, έχει όμως περίσευμα αγάπης. Ο τρόπος που μιλάει στους τετράποδους συντρόφους του είναι συγκινητικός. Το λίγο που εξασφάλισε για να φάει , το μοιράζεται με τα σκυλιά του. Ξέρει από πείνα...

Αυτό που προσφέρει κάποιος από το υστέρημά του μετράει πολύ περισσότερο στη ζυγαριά της καρδιάς.
Μόνο την μπύρα κρατάει για τον εαυτό του αποκλειστικά. Το αλκοόλ είναι φάρμακο "παυσίλυπο" για τους ανθρώπους, όχι για τα ζώα.

Μ' αγαπάς;

2006-04-13T11:45:00.000+03:00

-Μ' αγαπάς;
-Σ' αγαπώ...
-Μ' αγαπάς πολύ;
-Πάνω και πέρα από κάθε τι
-Θα μ' αγαπάς για πάντα;
- Όσο ανασαίνω...
-Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι... Θα σ' αγαπώ για πάντα.

Και το παγκάκι κρυφογελά...
Έχει ακούσει πολλές φορές τέτοιους όρκους αγάπης.
Μερικοί είναι ακόμα χαραγμένοι επάνω του.
Κρυφογελά γιατί ξέρει πώς δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη από το "για πάντα" των ερωτευμένων.

Τερψιθέα;

2006-04-12T10:51:00.000+03:00

Μπορεί κάποιοι να ενοχλούνται από την ακαθορίστου αισθητικής "λιμνούλα", το -εμένα μου θυμίζει παστέλι- συντριβάνι και την -η Βενετία στα πόδια σας -ξύλινη γέφυρα των "στεναγμών", αλλά το πάρκο της πλατείας Τερψιθέας στον Πειραιά, αν μη τι άλλο είναι καθαρό και περιποιημένο. Μια ανάσα με λίγο πράσινο μέσα στην πόλη , ανεξάρτητα από τις αισθητικές μας αντιρρήσεις είναι πάντα ένας πολύτιμος χώρος.

Μόνο που Τερψιθέα σημαίνει η θέα που τέρπει, που χαρίζει ευχαρίστηση. Και οι πολυκατοικίες με τα εφοπλιστικά γραφεία και τις τράπεζες γύρω γύρω δεν είναι ούτε καλι- θέα ούτε τερψι-θέα.

Τινάνειος Κήπος

2006-04-11T10:26:00.000+03:00

Μνήμες χολέρας, θανάτου και πολέμων ανάμεσα σε παγκάκια, δέντρα και παρτέρια.
Σήμερα το "παγκάκι" μελετά Ιστορία.

Ο Γάλλος αντιναύαρχος Κάρολος Αδαλβέρτος Τινάν (1803-1876) ήταν ο επικεφαλής του αποβατικού σώματος που κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου το 1854 κατέλαβε τον Πειραιά. Ο Τινάν, εχθρικός προς τους Έλληνες, αρνήθηκε την ίδρυση υγειονομικής ζώνης μεταξύ Πειραιά και Αθήνας για την πρόληψη της μετάδοσης της χολέρας, από την οποία είχαν προσβληθεί Γάλλοι ναύτες και στρατιώτες, με αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό από την τρομερή αρρώστεια των κατοίκων της Αθήνας. Κατά την διάρκεια της κατοχής του Πειραιά από τον αγγλο-γαλλικό στόλο ο Τινάν έφτιαξε κήπο κοντά στο μυχό του κεντρικού λιμανιού του Πειραιά, ο οποίος ονομάστηκε Τινάνειος. Έτσι ο επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής που έσπειρε την χολέρα, έμεινε στη μνήμη μας για την κατασκευή ενός κήπου.

Αλλά ο κήπος αυτός συντηρεί κι άλλη μια ιστορική μνήμη. Ένα κομμάτι λαμαρίνας από το πλοίο "Clan Fraϊser" που εξερράγη, βρίσκεται εκεί σφηνωμένο στον κορμό ένός δέντρου για να θυμίζει τον βομβαρδισμό του Πειραιά από τα γερμανικά "στούκας" το βράδυ της 6ης προς 7η Απριλίου 1941.

Σαν άγαλμα...

2006-04-10T10:09:00.000+03:00

Στις 25 Μάρτη του 1872 στο χώρο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης απήγγειλε το γνωστό ποίημα που έγραψε για τα αποκαλυπτήρια του μαρμάρινου ανδριάντα του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Oι πρώτοι στίχοι του ποιήματος αυτού με την πάροδο των χρόνων έχουν γίνει παροιμοιώδης έκφραση :
"Πως μας θωρείς ακίνητος; που τρέχει ο λογισμός σου, τα φτερωτά σου τα όνειρα;"
Σ' ένα άλλο χώρο, στην πλατεία απέναντι από το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, σε μια λιγότερο ιστορική στιγμή , ένας συνταξιούχος ναυτικός κάθεται στο παγκάκι απέναντι από το μπρούτζινο άγαλμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού.

Ο ίδιος στίχος σήμερα ταιριάζει πιο πολύ στον απόμαχο της ζωής και της θάλασσας, παρά στο άψυχο άγαλμα που στέκεται αντίκρυ του...
"Πως μας θωρείς ακίνητος; Πού τρέχει ο λογισμός σου;"
Μήπως στη σύνταξη φτώχειας;
Στις εξελευτικές ουρές στα ιατρεία του ΙΚΑ;
Στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς;
"Πού τρέχει ο λογισμός σου;"

Μέριμνα;

2006-04-08T09:10:00.000+03:00

Για προσκεφάλι έχει την εφημερίδα, για κρεβάτι το παγκάκι και για κατάλυμα το πεζοδρόμιο.
Απέναντι, η τεράστια επιγραφή με τον κόκκινο σταυρό και τα γαλάζια γράμματα ανήκει σε ένα ιδιωτικό οίκο ευγηρίας.
Στην ταμπέλα αυτή ξεχωρίζουμε τα αρχικά της λέξης "ΜΕΡΙΜΝΑ".

Τα λεξικά γράφουν «μέριμνα : φροντίδα, έγνοια». Ακόμα μια άγνωστη λέξη για τον άστεγο της φωτογραφίας.
Η φωτογραφία δείχνει τον άστεγο να έχει γυρίσει την πλάτη σε όλα αυτά. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη: ολόκληρη η οργανωμένη μας κοινωνία έχει γυρίσει την πλάτη της με απέραντη υποκρισία στο πρόβλημα των αστέγων.

"Κυνικοί " μονόλογοι

2006-04-07T09:20:00.000+03:00

Για βόλτα βγήκαμε ή για αραλίκι;
Κοίτα την που έπιασε ψιλή κουβέντα!
Θα ...σκυλιάσω από το κακό μου!
Άντε κυρά μου, άσε την συζήτηση τώρα...
Ξέχασες τι είπε ο γιατρός μου; Χρειαζόμαστε άσκηση και οι 2 μας.

Πάμε να περπατήσουμε! Εμπρός... Πιάσε το λουρί μου!
Άντε να κάψουμε καμιά θερμίδα! Καλοκαίρι έρχεται.
Πώς θα σε κυκλοφορήσω στις παραλίες;

Ένα σας λέω τετράποδοι φίλοι μου.
Μακριά από ... τεμπελόσκυλα αφεντικά .
Θα σας φάει το παγκάκι!

Της φυλακής...

2006-04-06T09:39:00.000+03:00

Στενάχωρο το θέμα σήμερα. Κάγκελα παντού...
Τα "φυλακισμένα" παγκάκια είναι στο χώρο του επισκεπτήριου των φυλακών Κορυδαλλού. Σ' αυτό τον σκληρό χώρο κάθονται οι συγγενείς περιμένοντας να δουν τους δικούς τους στη φυλακή. Οι μητέρες,οι πατέρες, οι σύζυγοι, τα αδέρφια και τα παιδιά των κρατουμένων,μπορεί να είναι εκτός φυλακής αλλά στην ουσία είναι φυλακισμένοι κι αυτοί. Το κοινωνικό στίγμα είναι κι αυτό μια φυλακή.

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα...απορίες

2006-04-05T10:11:00.000+03:00

Ηλιοβασίλεμα/παραλία Σουβάλας/ Αίγινα

Ηλιοβασίλεμα...
Ένα θέμα που ενέπνευσε και εξακολουθεί να εμπνέει ποιητές, μουσικούς, ζωγράφους, φωτογράφους και... ερωτευμένους.
Τα μέρη όπου μπορεί κάποιος να απολαύσει ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα είναι προσφιλείς τόποι επίσκεψης ερωτευμένων ζευγαριών, και συχνά τέτοιες τοποθεσίες αποτελούν συγκριτικό πλεονέκτημα για την τουριστική διαφήμιση κάποιων περιοχών.
Σχεδόν όλοι, αν ερωτηθούμε, μπορούμε να περιγράψουμε το ηλιοβασίλεμα σε κάποια περιοχή που κάποτε απολαύσαμε.
Έχω κι εγώ αγαπημένα ηλιοβασίλέματα. Έχω όμως και απορίες...
Γιατί την δύση του ηλίου την ονομάζουμε "βασίλεμα";
Κανονικά η βασιλεία του ήλιου δεν ξεκινάει με την ανατολή; Κατά την ανατολή ο ήλιος δεν ξεπροβάλει αποφασιστικά , σχεδόν δοξαστικά, και όλα αρχίζουν να κινούνται στον ρυθμό που εκείνος επιβάλει;
Μήπως πρέπει να βρούμε άλλη λέξη για τη δύση ;

Φεύγουν καράβια...

2006-04-04T10:16:00.000+03:00

«Φεύγουν καράβια στο γιαλό
και εγώ τους γνέφω στο καλό
παράπονο μου.»

Αυτοί οι στίχοι του Π.Φαλάρα μού ήρθαν στο μυαλό όταν ανέβαζα στο blog αυτή την φωτογραφία.
Συμβολική φωτογραφία.
Το παγκάκι βιδωμένο στέρεα στην ακτή, "κοιτάει" με φθόνο το καράβι που ταξιδεύει.
Τι τυχεροί που είναι μερικοί μερικοί "σκέφτεται" το παγκάκι.
Να φεύγεις, να ταξιδεύεις, να αλλάζεις εικόνες, εντυπώσεις, εμπειρίες...
Αλλά αν το καλοσκεφτείς και το καράβι βιδωμένο είναι. Βιδωμένο στο ίδιο πάντα δρομολόγιο για χρόνια :Πειραιάς-Αίγινα-Πειραιάς.
Τελικά παγκάκια, καράβια και άνθρωποι, όλοι βιώνουμε την καθημερινή μας ρουτίνα.

Κοινή λογική

2006-04-03T09:53:00.000+03:00

Μπορεί να είναι κουρασμένος και να παίρνει μια ανάσα...
Ή νυσταγμένος και ψιλοκλέβει λίγο ύπνο...
Ίσως είναι λυπημένος και κρύβει την λύπη του από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Μήπως είναι προβληματισμένος που προσπαθεί να συμμαζέψει τις σκέψεις του;
Είτε πέσαν τα καράβια του έξω, είτε τον κούρασε η αναμονή, το παγκάκι είναι εκεί για να τον "στηρίξει". Σε αντίθεση με τους αρμόδιους του δήμου, που βάζοντας τον κάδο απορριμάτων ανάμεσα στα παγκάκια κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να τον διώξουν από εκεί.
( Δεν πιστεύω να χρειάζεται απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για να μετακινηθεί μερικά μέτρα το σκουπιδοκάλαθο . Κοινή λογική χρειάζεται. Που μερικές φορές είναι είδος υπό εξαφάνιση)

Αλάνθαστο αλφάδι

2006-04-02T09:15:00.000+03:00

Δύσκολος χειμώνας ο φετεινός.
Και η αλμύρα δεν αστειεύεται.
Στο ανοιξιάτικο φώς φανερώνονται οι ζημιές, που άφησαν τα χειμωνιάτικα χάδια της θάλασσας πάνω στα πράγματα που αγκάλιασε η ανάσα της, όλους αυτούς τους μήνες.
Γέρνει η αποβάθρα...
Γέρνει το δένδρο...
Γερνουν τα παγκάκια...
Και μόνο η γαληνεμένη θάλασσα, σαν αλάνθαστο αλφάδι, ούτε γερνά ,ούτε γέρνει.

Άγια Γαλήνη

2006-04-01T15:55:00.000+03:00

Στα βόρεια του νησιού, απέναντι σχεδόν από τον Πειραιά, λίγο έξω από την πόλη της Αίγινας βρίσκεται αυτό το όμορφο εξωκκλήσι.
Άν είσαι πιστός, μπαίνεις μέσα,προσκυνάς τα εικονίσματα, ανάβεις το κερί σου και προσεύχεσαι.
Αν είσαι από τους ανθρώπους που δεν τους συγκινεί η θρησκεία, μπορείς να καθήσεις απ΄έξω στο φιλόξενο παγκάκι, να ανάψεις τσιγαράκι και να ρεμβάσεις.
Γαληνεύει η ψυχή σου, είτε έτσι είτε αλλιώς.
Άγια Γαλήνη...

Χαρίτων άωτον...

2006-03-31T09:32:00.000+03:00

Ο Πίνδαρος, ο μεγαλύτερος λυρικός ποιητής της αρχαιότητας, στον 8ο Ισθμιόνικο του ύμνο τον αφιερωμένο στον Αιγινήτη νικητή στο Παγκράτιο Κλέανδρο γράφει:
«Αίγινα, χαρίτων άωτον»
(Αίγινα, άνθος των Χαρίτων).
Όταν λοιπόν ο εκλεκτός των Μουσών περιγράφει την ομορφιά του νησιού με τις τρεις αυτές λέξεις, σε μας τι απομένει;
Να σωπάσουμε και να απολαύσουμε την ομορφιά του τοπίου.

Μια παραπάνω ανατολή...

2006-03-30T08:56:00.000+03:00

Πανηγύρι σωστό χθες σε αρκετές γειτονιές της Ελλάδας.
Ο σχετικά ήπιος καιρός και η περιέργεια ώθησαν αρκετούς να ξεπορτίσουν. Όσοι δεν ανέβηκαν στις ταράτσες προτίμησαν τα πεζοδρόμια, τα πάρκα και τις πλατειούλες.

Οι γηραιές κυρίες, που είχαν μήνες να βγούν από το σπίτι τους, από νωρίς έπιασαν "στασίδι" στο πεζοδρόμιο για να θαυμάσουν αυτό που μια φορά το βλέπει κανείς στη ζωή του.
Την ολική έκλειψη ηλίου...
Ο μελαψός πλανόδιος βρήκε ευκαιρία να πλασάρει την πραμμάτεια του.

Όσοι ήταν εφοδιασμένοι με ειδικά γυαλιά ή πλάκες παρακολουθούσαν με ασφάλεια το φαινόμενο. Οι υπόλοιποι έριχναν κλεφτές ματιές. Ακόμα και εμείς αποσύραμε το βλέμμα μας από τα επίγεια παγκάκια μας και το στρέψαμε στον ουρανό για να παρακολουθήσουμε το σπάνιο αυτό φαινόμενο.

Σε λίγο σκοτείνιασε καθώς η σελήνη έριξε την σκιά της πάνω στον ήλιο.
Σα να μας βαρέθηκε ο ήλιος και έδυσε πριν την ώρα του.
Και μετά και πάλι "εγένετο φως" και ξαναπρόβαλε ο ήλιος, λες και μας χρωστούσε μια ανατολή παραπάνω απ΄όσες δικαιούμαστε στη ζωή μας.

Παλιό κανόνι

2006-03-29T10:27:00.000+03:00

Παγκάκια στο λιμάνι, απέναντι από την Μητρόπολη της Αίγινας...
Γύρω γύρω όλοι και στη μέση το...κανόνι.
Ένα στημένο σκηνικό για να θυμίζει κάποιες από τις ηρωικές στιγμές του νησιού αυτού.
Πόσο τρομερός πρέπει να φάνταζε αυτός ο μαύρος σωλήνας από χυτό σίδηρο
στις μέρες της ακμής του...Τότε που σκόπευε αποφασιστικά τις τούρκικες
φρεγάτες και τα πειρατικά καράβια.
Και πόσο ανίσχυρο μοιάζει σήμερα που σημαδεύει στ' αστεία τα ψαροκάικα...

Εν πλω...

2006-03-28T08:58:00.000+03:00

Μικρές αποδράσεις, μεγάλες ανάσες.
Από τον Πειραιά για την Αίγινα με το "Νεφέλη" για το διήμερο.
Με τα σύννεφα να συνοδεύουν το ταξίδι μας σαν πεινασμένοι γλάροι...
Φυσικά ανεβήκαμε στο κατάστρωμα να φωτογραφίσουμε -τι άλλο ; - παγκάκια.
Παγκάκια εν πλω, παγκάκια ταξιδιάρικα.
Έρημα και μοναχικά όταν ο καιρός δεν είναι αρκετά ζεστός.
Πλημμυρισμένα από κόσμο τους καλοκαιρινούς μήνες ...
Χωρίς κόσμο, αναδεικνύεται η ομορφιά τους. Σε προκαλούν να τα φωτογραφίσεις.
Γεμάτα ανθρώπους αναδεικνύεται η χρησιμότητά τους.
Και ο ταξιδιωτικός μας ...πολιτισμός.
-"Κούλα, τρέχα! Να ένα παγκάκι άδειο!
Βασίλη γρήγορα βάλε το σακ βουαγιάζ πάνω.
Θα μας το φάει η Γερμανίδα.
Ράους φροϊλάιν, Ράους!
Ντας ιζ μάιν. Ράους λέμε ντε!"

Υπέρ και περί περιστερίων λόγος...

2006-03-27T09:38:00.000+03:00

Το λευκό περιστέρι με το κλαδάκι της ελιάς στο ράμφος του είναι το σύμβολο της Ειρήνης.
Στην χριστιανική λατρεία "εν είδει περιστεράς" απεικονίζεται το Άγιο Πνεύμα.
Τα "ταχυδρομικά" περιστέρια χρησιμοποιήθηκαν από το στρατό για να μεταφέρουν

γραπτά μηνύματα.Το σώμα των Διαβιβάσεων του Ελληνικού Στρατού έχει για σύμβολο το μήνυμα: "εξαπέστειλεν την περιστερά".
Στα πάρκα και στις πλατείες ήταν η αγαπημένη ατραξιόν των παιδιών (τελευταία με την γρίπη των πτηνών, οι επαφές αυτές λίγο ή πολύ αποφεύγονται)
Είναι οι πιο βολικοί συνεργάτες των ταχυδακτυλουργών και εμφανίζονται ή εξαφανίζονται με τρόπο...μαγικό.
Αμολούνται κατά σμήνη στο κλείσιμο προεκλογικών συγκεντρώσεων και μετέχουν ως κομπάρσοι στην αποθέωση του ομιλούντος πολιτικού. Κι αν τύχει μάλιστα κάποιο από αυτά να καθήσει στον ώμο ή στο κεφάλι του πολιτικού, τότε το γεγονός θεωρείται ως "αίσιος οιωνός" για την έκβαση των εκλογών.
Τέλος υπάρχουν κι αυτοί που ενοχλούνται πάρα πολύ από την παρουσία των περιστεριών στις αστικές περιοχές και τα αποκαλούν"αρουραίους με φτερά".. Ο λόγος προφανής.
Όχι όμως ικανός ώστε να επιδιώκουν μερικοί την εξόντωσή των περιστεριών.

Όταν τα χάνεις όλα στη "Μονόπολη"...

2006-03-24T09:32:00.000+02:00

Η ζωή μοιάζει με εκείνο το επιτραπέζιο παιχνίδι την "Μονόπολη..."
Κάποιοι κερδίζουν.
Λίγοι κερδίζουν πολλά.
Οι πιο πολλοί χάνουν.
Μερικοί πηγαίνουν στη φυλακή.
Και αυτοί που τα χάνουν όλα, πετιούνται έξω από το παιχνίδι και καταλήγουν άστεγοι στα παγκάκια.
Παίζω και μαθαίνω σχολιάζει άθελά της η πλαστική σακούλα που περιέχει τα "υπάρχοντα" του άστεγου.
Μόνο που ο άστεγος δεν παίζει...
Δεν ζει καν... Προσπαθεί να επιβιώσει.
Και μαθαίνει.
Μαθαίνει τι σημαίνει αδιαφορία,περιφρόνηση,πείνα,κρύο,μοναξιά,κοινωνική αναλγησία.

Ταξίδια του νου

2006-03-23T09:31:00.000+02:00

Ένα παγκάκι με θέα τη θάλασσα...
Σε προκαλεί να σταματήσεις να τρέχεις και να ξεχάσεις για λίγο τις δουλειές που πρέπει να κάνεις.
Σε προκαλεί να καθήσεις και να πάρεις μια βαθειά ανάσα.
Να καρφώσεις τη ματιά σου πέρα μακριά, εκεί που το γαλάζιο του ουρανού συναντάει το γαλάζιο της θάλασσας.
Ν΄αδειάσεις το μυαλό σου για λίγο από καθημερινές έγνοιες και προβλήματα και να ταξιδέψεις εκεί που πραγματικά θα ήθελες να βρίσκεσαι τώρα.
Ένα παγκάκι με θέα μπορεί να γίνει τελικά μια βαρκούλα για ταξίδια του νου.

I love you ... Παΐση

2006-03-22T09:04:00.000+02:00

Όταν η Barbie συνάντησε τον έλληνα θεό... Παΐση ξέχασε με μιας τον ξενέρωτο Ken.
Και πώς να χωρέσει ένας τόσο μεγάλος έρωτας σε μία καρδιά;
Η Barbie βγήκε στους δρόμους και στα πάρκα για να μάς κάνει κοινωνούς του ερωτικού της πάθους.
Μάρτυράς μου τα παγκάκια:

«I Love you Παΐση!»
«Παΐση είσαι Θεός...»
Όλα γραμμένα και ζωγραφισμένα με το αγαπημένο χρώμα της barbie, το ροζ.
Α, όλα κι όλα!
Γκόμενο μπορεί ν' αλλάξουμε...
Αγαπημένο χρώμα ποτέ.

Στη μικρή βουλή του Άλσους

2006-03-21T09:05:00.000+02:00

Όταν η παρέα είναι πολυπληθής τα παγκάκια δεν βολεύουν.
Οι εφτά φίλοι αποφάσισαν να καθήσουν όλοι μαζί στην απάνεμη γωνιά του αναψυκτηρίου.
Το γεγονός ότι το αναψυκτήριο ήταν

κλειστό δεν προβλημάτισε κανένα από την παρέα.
Το αντίθετο μάλιστα. Η σύνταξη βλέπεις δεν φτάνει για περιττά έξοδα.

Όπως οι χάντρες του κομπολογιού σε έμπειρα χέρια, το ένα θέμα φέρνει το άλλο και στη μικρή βουλή του αναψυκτηρίου η συζήτηση ανάβει εύκολα.

-Η κυβέρνηση...

-ο Αλογοσκούφης...

-να ζήσει αυτός με 480 ευρώ τον μήνα...

-γιατί επί Ανδρέα περνούσες καλύτερα...

-ούτε στην κατοχή σου λέω...

-τα ίδια χάλια όλοι...

-βρε δεν με κάνεις πρωθυπουργό για μια βδομάδα...

-ο Παπανδρέου...

-ο Καραμανλής...

-το ΙΚΑ...

-το ζάχαρο;

-η πίεση;

-...

-...

Α, ρε, χρόνε αλήτη π' ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς!

Αίνιγμα

2006-03-20T08:44:00.000+02:00

Τι είναι αυτό που έχει 3 κεφάλια και 10 πόδια;

Ας το πάρει το ποτάμι...

Ένα παγκάκι για 3...
Λένε ότι στους δύο τρίτος δεν χωρά.
Στο παγκάκι όλοι οι καλοί χωράνε!
Ιδίως όταν οι 2 δεν πιάνουν πολύ χώρο. Όχι επειδή είναι μικροί το δέμας. Όχι...
Πιάνουν λίγο χώρο επειδή κάνουν αγκαλίτσες.
Ο τρίτος της παρέας βέβαια πρέπει να έχει διακριτικότητα, εχεμύθεια, υπομονή και αντοχή.
Όλα όσα έχει δηλαδή και το παγκάκι...

Απολογισμός

2006-03-19T08:56:00.000+02:00

(Σκέψεις που με αφορμή μια φωτογραφία, συνθέτουν ένα φανταστικό απολογισμό...)

Πότε ήταν που με κοντά παντελονάκια και με τρύπια παπούτσια αλώνιζε, τρέχοντας στα δρομάκια με την υπόλοιπη "μαρίδα" της γειτονιάς;

Προχθές δεν ήταν που σ' ένα παρκάκι σαν κι αυτό έδωσε το πρώτο φιλί στην κοπέλα που αργότερα έγινε γυναίκα του;

Χθες μόλις δεν έφερνε σ' αυτό εδώ το πάρκο τον γιο του να παίξει με τα άλλα παιδιά κι αυτός καθόταν στο παγκάκι κι έκανε όνειρα για το μέλλον του παιδιού του;

Και σήμερα; Σήμερα μόνος στο συνηθισμένο του παγκάκι. Με την εφημερίδα ανοιχτή, σαν πρόσχημα και σαν καμουφλάζ της απέραντης μοναξιάς. Με το μάτι θολό, να μη ξεχωρίζει τις αράδες της εφημερίδας. Και το μυαλό να ταξιδεύει στα περασμένα.

Η πλατεία Κανάρη πλημμύρισε με...αστέρια.

2006-03-18T09:02:00.000+02:00

Επικίνδυνη αποστολή στην Πλατεία Κανάρη.
Ξεκίνησα για να φωτογραφίσω -τί άλλο;- παγκάκια...
Τα παγκάκια σήμερα όμως έπεσαν θύματα των τροχοφόρων.
Διότι, τι αντίκρισαν οι οφθαλμοί και η ψηφιακή μου;
Στην κεντρική πλατεία του Πασαλιμανιού, δεκάδες πολυτελέστατα αυτοκίνητα του δημοσίου με πολλά αστέρια αντί για αριθμούς, που σημαίνει ότι ήταν αυτοκίνητα ναυάρχων και στρατηγών, παρκαρισμένα παράνομα πάνω στην πλατεία!
Φυσικά αντί για παγκάκια άρχισα (σαν καλός blogger ) να φωτογραφίζω

την καραμπινάτη παρανομία.
Μάλιστα ένας από τους οδηγούς-μπράβους ήρθε να μου ζητήσει τον λόγο, αλλά έφυγε σαν βρεγμένη γάτα όταν στην ερώτηση με μάγκικο ύφος: «Τι φωτογραφίζεις κύριος;» του απάντησα με γνήσιο Πειραιώτικο στιλ: «Ότι γουστάρω ρε. Εσύ τι μέρος του λόγου είσαι;». Βέβαια δεν μου απάντησε...
Tην επόμενη φορά που θα με γράψουν για παράνομο παρκάρισμα, σκέφτομαι να μη πληρώσω το πρόστιμο. Και όταν φτάσει η υπόθεση στο δικαστήριο , λέω να δείξω τις φωτογραφίες αυτές.

Μικρές (π)αγγελίες

2006-03-17T08:25:00.000+02:00

Μικρές αγγελίες πάνω σε παγκάκια.
Σίγουρα είναι πιο άμεσες από τις ανάλογες των εφημερίδων. Είναι και δωρεάν.
Και όπως δείχνει η 2η φωτογραφία, η ανταπόκριση καμιά φορά μπορεί να είναι και άμεση...

Ξένες γλώσσες:
Παραδίδω μαθήματα αγγλικών, κάθε επιπέδου...
Τιμές προσιτές...

Προσωπικά:
-Ψάχνω κοπέλα. Άσε τηλέφωνο και θα σε πάρω...
Η απάντηση άμεση με μεγάλους αριθμούς και πράσινο μαρκαδόρο,
ακριβώς από κάτω: 6944....

Σκασιαρχείο...

2006-03-16T09:15:00.000+02:00

Στο σχολείο υπάρχει το "απουσιολόγιο" όπου γράφονται τα ονόματα των μαθητών, που δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα απουσιάζουν από το μάθημα.
Στα πάρκα υπάρχουν τα σανίδια από τα παγκάκια.
Μια παρέα από μαθητές σε ομαδικό σκασιαρχείο. Τα ονόματά τους έχουν αναγραφεί στο "απουσιολόγιο" της τάξης. Ευκαιρία να τα γράψουν και στο παγκάκι. Όχι με τον τρόπο που απαιτεί ο λυκειάρχης στο σχολείο, αλλά με τον τρόπο που θέλουν αυτοί.
[Γιώργος + Αλεξάνδρα] +
[ Μαρία + Βαλέριος] +
[Άγγελος + Σεμίνα] +
[Λουίζα + Αλέξανδρος] = BFFE

BFFE; Best Friends For Ever;

Και από δίπλα,κάποιες άλλες πιο κλασικές "εξισώσεις" αγάπης, με αρχικά ονομάτων :
Μ+Α=L.F.E
Λ+Ε=L.F.E
A+N=L.F.E
L.F.E : Love For Ever...
Αγάπη για πάντα! Όσο κι αν διαρκεί αυτό το "για πάντα" στις ηλικίες αυτές.

Ένας άνθρωπος "χωρίς"...

2006-03-15T12:49:00.000+02:00

Χωρίς στέγη.
Χωρίς δουλειά.
Χωρίς οικογένεια.
Χωρίς φίλους.
Χωρίς όνειρα.
Χωρίς ελπίδα...
Απόκληρος της κοινωνίας μας.
Αόρατος από τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου, του κράτους και της εκκλησίας.
Ένας -ακόμη- άστεγος , σε παγκάκι στο Πασαλιμάνι.

EVA for ever...

2006-03-14T14:55:00.000+02:00

Κάθε παγκάκι έχει το δικό του στυλ

Κάθε παγκάκι έχει τη δική του θέα

Κρύβει μυστικά...

και έρωτες...

και την απόδειξη ότι από τον κήπο της Εδέμ μέχρι
το παγκάκι της γειτονιάς μας,

πάντα θα υπάρχει μια ΕΥΑ,

που θα βασανίζει κάποιον ΑΔΑΜ...

Αν δεν το ξέρεις, μάθε το...

2006-03-14T11:33:00.000+02:00

Τα παγκάκια είναι φλύαρα και μαρτυριάρικα...
Τα λένε όλα...
Κι εμείς τα γράφουμε όλα...